Haar eerste echte migraine-aanval kwam toen ze veertien jaar was. Daarna ging de migraine weer weg, om echter in haar twintiger jaren helemaal door te breken. Ze werkte als zelfstandig kinesitherapeut, oftewel fysiotherapeut, en leidde een groepspraktijk in Gent.

Ondanks haar hoofdpijn ging Sylvie vaak dóór. Maar het vat raakte steeds voller en ze kon het niet meer opbrengen.

Tijdens haar opleiding tot orthomoleculair therapeut volgens de kPNI kreeg ze de bevestiging dat je zélf kunt werken aan je hersenen – en dus ook aan je herstel. Daar klikte er echt iets.

Ze leerde meer over de achterliggende mechanismen van migraine en wilde er alles aan doen om deze zelf te reguleren. Ze gaf zichzelf een jaar, zocht een secretaresse voor haar praktijk en ging minder werken om ruimte te creëren voor nieuwe gewoontes.

Haar strategie bij dit vasten? Ze ging in de ochtend eerst wandelen en daarna pas ontbijten rond tien uur, in plaats van meteen te ontbijten als ze om half zeven uit haar bed stapte. Dit deed ze een maand lang en in de vier maanden daarna bouwde ze haar ochtendmaaltijd af tot een lunch om één uur ’s middags.

‘Ik heb een heel gevoelig brein,’ zegt Sylvie, ‘dus als er veel verandering tegelijkertijd komt dan is het te veel.’ Dus niet: als het na een maand niet werkt, dan stop ik. ‘Ik heb namelijk al vijftien jaar zoveel migraine, dat het logisch is dat het even gaat duren voordat het effect heeft.’

Dat zei haar neuroloog ook: ‘Zorg dat je zeker vijf keer per dag eet, heel consequent. Je moet altijd zorgen dat er suiker – energie – is voor je brein.’

‘Maar vanuit de orthomoleculaire therapie begon ik na te denken,’ zegt Sylvie. ‘Omdat mijn hersenen die wissels in energievoorraad niet aankunnen moet ik maar constant blijven eten? Waarom zou ik mijn brein niet kunnen leren dat het oké is om even geen glucose binnen te krijgen? Dan kan ik er wel mee omgaan.’

‘En het lukte ook hè, ik ging van meer dan twintig dagen naar nog maximaal één keer last per maand, waarbij m’n medicatie in een aanval ook drastisch minderde’, voegt ze toe.

Zodat het niet alleen glucose maar ook ketonen efficiënt kan gebruiken als brandstof. ‘Dan kun je veel meer hebben zonder dat je meteen in een migraine-aanval schiet,’ legt ze uit.

‘De week rond mijn menstruatie vast ik niet, op zondag brunchen we allemaal samen en in de vakantie eet ik gewoon gezellig mee in de ochtend. Voor de rest zet ik m’n lichaam regelmatig in wat langer vasten om de voordelen ten volle te benutten’, vervolgt ze.

Laatst had Sylvie weer een deadline, met haar moeders gezondheid ging het niet al te best en ze had bijna haar menstruatie. ‘Dat is voor mij dé cocktail voor een migraine-aanval,’ vertelt ze. ‘Maar het is oké en ik ben dan ook niet kwaad op mijn lijf.

Er komt dan zoveel op me af, waardoor ik focus op mijn ademhaling, buiten ga wandelen en het wat rustiger aan doe.’

En het sterke gevoel van vertrouwen dat je ervan krijgt in je eigen lichaam.

‘Als ik nu zonder eten de deur uitga, dan is dat niet langer een zorg voor me. Het is haast niet uit te leggen hoe fijn het voelt dat m’n lijf dat aankan.’